Het Vide-lustrum: valt er hier nog iets te vieren?

Vide wordt vijf jaar. Gefeliciteerd! So what? Als een persoon verjaart en dat viert, dan viert die het bestaan zelf. Meer leven als uiting van leven. Maar een organisatie, moet die het verlengde bestaan ook vieren? Bestuurders van organisaties zijn zich bewust van het feit dat het simpele feit van een meerjarig bestaan onvoldoende grond is voor een feestje. Daarom wordt de gelegenheid aangegrepen om een overzicht te geven van wat er zo al bereikt is. Het zijn de prestaties die bestaansrecht geven, afgelopen prestaties en toekomstige: meer producten, diensten, omzet, kwaliteit en service, verder voorop lopen in de wereld of uitlopen op de concurrentie en meer bezoekers, meer auto’s, meer gloeilampen of liever spaarlampen.

U weet dat een lustrum terugvoert op een oud Romeins overheidsritueel, waarbij iedere vijf jaar alle burgers van de stad door de censor verzameld werden op het Marsveld. Hierbij werd een zoenoffer gepleegd, bestaande uit een varken, een schaap en een stier. ‘These activities’ zegt de Wikipedia ‘were regarded as some sort of new foundation of the finances and morals of the state, and therefore, the Romans found this a fitting moment to celebrate the renewal of all public affairs.’ Kijk, door achterom te kijken krijgen we wat vingerwijzingen voor de toekomst. Maar eerst een waarschuwing van de goden: een lustrum, waar niet alle leden, maar slechts 150 uitverkorenen mogen komen, wat zou Mars hiervan vinden?!

Nu de vingerwijzing. Die vernieuwing; dat zal toch meer moeten zijn dan de volgende vijf jaar te halen? Ik pleit er voor dat Vide concreet aangeeft welke prestaties ze de komende vijf jaar wil neerzetten. Met wat inspanning kunnen we een spoedige realisatie verwachten. Zodat we ons volgende lustrum al over drie jaar kunnen vieren.

Dick Ruimschotel